Dag 20: woensdag 29 juli

Dos Palmas Country Inn

De dag van vertrek is helaas aangebroken. Aan al het mooie komt zo maar weer een eind! We kunnen op ons gemak inpakken, want we hoeven pas om half 12 klaar te staan. De jongens nemen het er na het ontbijt nog even lekker van en zwemmen een groot gedeelte van de ochtend. Wijzelf zitten in het zonnetje bij het zwembad te genieten; Karin leest een boek.

dag20 01

Nog even zwemmen en relaxen voordat de lange terugreis begint 

Op een pleintje spelen we nog even een partijtje voetbal tegen de jongens, die ze natuurlijk winnen en waarbij de enige toeschouwer een Zwarte leguaan (Black Ctenosaur) is die op de rand van het dak de bevindingen gadeslaat.

dag20 02

Partijtje voetbal met de Zwarte leguaan (Black Ctenosaur) als toeschouwer

Om half 12 nemen we afscheid van iedereen. Morris geeft de beide hondjes een extra aai over de kop, want die vindt hij zo schattig. We bedanken iedereen voor de geweldige service die we telkens mochten ontvangen en wensen ook de beide stagiaires veel werkplezier en dat ze veel dingen kunnen leren hier. Met name het Belgische meisje dat er net twee weken is moet nog wel even wennen. Zij heeft al een beetje heimwee volgens mij. Ik wens haar ook veel plezier toe de komende maanden, het komt vast goed. Peter brengt ons naar het vliegveld, waar we ook van hem afscheid nemen en we bedanken hem voor alles wat hij gedaan en geregeld heeft.

Vliegreis

Als we het vliegveld oplopen en naar de balie gaan om in te checken worden we eerst nog naar een andere balie gestuurd. We moeten ook nog 19 dollar pp toeristenbelasting of zoiets betalen. Gelukkig heb ik nog iets van 100 dollar contant, dus dat kan ik snel afrekenen. Daarna kunnen we ons weer bij de balie voegen om in te checken. Je moet wel geduld hebben, de computers lopen steeds vast. Ik krijg bijna de neiging om er even achter te gaan zitten, maar ja, dat gaat zo maar niet natuurlijk. Ik zie wel dat ze hier nog op XP draaien, dat eigenlijk helemaal niet zo veilig meer is. Na een tijdje werkt het weer en moeten we van alle vingers een scan maken en ook van je gezicht wordt een foto genomen. Daarna begeven we ons naar de gate en is het wachten tot we het vliegtuig in kunnen stappen.

dag20 03

Instappen voor de vlucht, uitzicht vanuit het raampje en een kaartspelletje spelen om de tijd door te komen 

We moeten overstappen op vliegveld “Charlotte Douglas” in Amerika, een paar uur vliegen. Gisteren stapte daar familie van ons over: Sarah en Bert die al een tijdje op Curaçao wonen. Wel jammer, anders hadden we die even tussendoor kunnen zien en spreken; zij waren op weg naar New York.

We hebben hier iets meer dan drie uur overstaptijd en dat is ruim voldoende. We zijn zelfs 20 minuten eerder aangekomen volgens de piloot. Van hieruit moeten we het vliegtuig hebben naar Heathrow in London. We hebben hier iets van 3:15 minuten om daar het vliegtuig naar Schiphol te pakken. De koffers moeten we zelf ophalen en naar de volgende band brengen. Hier worden ze weer op de band gesmeten. Die mannen gooien expres de koffers op de kop op de band en het liefst zo hard mogelijk, dat zie je gewoon. En maar wachten op een reactie, maar ik lach vriendelijk naar de gooier, ik werk er niet aan mee.

Maar helaas, het lange wachten hier op Charlotte is begonnen. Eerst 45 minuten later, dan weer een half uur erbij en het gaat zo maar door. Veel mensen die vliegtuigen eerder moeten hebben, hebben inmiddels al om laten boeken naar volgende toestellen. Voor ons lijkt het nog steeds haalbaar, totdat er nog eens een uur bij komt. Dan loop ik ook maar naar de balie om een ander toestel te boeken. Wel een paar uur later allemaal. Het is zelfs zo, dat de mensen die eerst hebben omgeboekt, voor de tweede keer moeten omboeken, omdat ze ook dat toestel niet meer halen.

dag20 04

En maar wachten op de uitgestelde vlucht op vliegveld Charlotte bij het genot van een lekker ijsje bij pinkberry

Bij Pinkberry nemen we een lekker ijsje. Na 23:00 uur gaat alles dicht en is er zelfs geen koffie te meer te krijgen, niet eens een automaat te vinden. Dat had ik nooit verwacht op zo’n groot vliegveld. Ik dacht dat dit altijd, dag en nacht, doorging. Pas om 1:30 uur vertrekt ons vliegtuig, na een paar uur vertraging. Ik vind het maar niks, dat rondhangen op zo’n vliegveld, tijdverspilling. In het vliegtuig krijgen we zo snel mogelijk nog een warme maaltijd geserveerd en dan gaat alles in de slaapstand voor een aantal uren, op de piloten na dan.

Kijk ook vooral bij de fotogalerij van Costa Rica in Google voor mooie grotere foto's: https://goo.gl/photos/nH5Q94CauuZmbtXk9

Dagvideo:

Geen dag video van deze dag

Copyright © 2018 Reisverslagen Henk de Lange. Alle rechten voorbehouden.