Deel 10

Nationaal Park Hortobágy

toren01kl2

foto: kijktoren.

Deze gigantische grasvlaktes (Poesta) zijn echt een mooi steppegebied dat zijn gelijke in europa niet kent. Een gedeelte ervan is gecultiveerd en er zit een groot gebied met visvijvers in. Je kunt er rondrijden, maar echt toegankelijk met de auto is het gebied niet. Er staan wel een aantal kijktorens van waaruit je een mooi overzicht hebt over de vlaktes.

Er is een parkeerplaats aan weg 33 bij een broedkolonie Bijeneters, waarvandaan je dan weer naar een hut kunt lopen (een paar honderd meter) en naar een kolonie van Roodpootvalken.

In het dorp Hortobágy is een bezoekerscentrum aanwezig en een redelijk groot opvangcentrum voor vogels waar we nog even gekeken hebben. Wat er vooral veel zat waren Ooievaars en Buizerds, daarnaast o.a. nog 2 Zeearenden, 1 Notenkraker, 1 Slechtvalk, wat uilen en wat ander spul. Op de dag van onze grote rondrit verder niet veel speciaals gezien. Het was bijzonder warm, ergens tussen de 35 en 40 graden. Vergelijk het maar met als je bij ons op de heide zou staan op een warme dag, tel daar dan maar gerust een paar graden bij op.

Grote Trap, Sakervalk en Zwartkopgors zijn wel de bijzondere soorten hier, maar voor allen geldt: niet eenvoudig om te zien in de zomer, hier heb je wel een gids voor nodig. Een groepje gasten bij ons op de camping had via Rob een gids met auto geregeld. Je moet het wel op tijd regelen, bij hun zat er bijna een week tussen. De kosten vielen mee: omgerekend 64 euro voor 1 auto met gids voor 4 personen voor 4 uur dwars door het gebied heen waar je anders niet mag komen. Ze hadden inderdaad een aantal Grote Trappen gezien van zo'n 500 meter afstand, maar het mooiste was de Sakervalk die ze zagen. Die greep net een prooi en ze hebben de vogel prachtig vanuit de auto kunnen bewonderen. De enige plek waar je de Grote Trap eventueel zou kunnen zien is langs een klein weggetje vanaf weg 33 richting Nagyivan.

Link naar GoogleMaps: Nationaal Park Hortobágy

poesta01kl

foto: veeschuur, wordt voor schapen of koeien gebruikt.

 

Visvijvers bij Halasto

Na het ochtendbezoek die dag met Udo naar Kleine Hortobágy, ging ik deze keer met het gezin naar de Visvijvers in de (Grote) Hortobágy bij Halasto. Het was nog iets bewolkt dus zou een goede dag zijn; later werd het wel weer warmer toen we er waren.

We deden het rustig aan. Udo en zijn gezin gingen daar eveneens heen en zij waren al een uurtje weg voordat wij eens op pad gingen. Om de visvijvers te bezoeken moest je wel een toegangsbewijs kopen bij het loket, waar je een ticket kon kopen met een rit voor het treintje, wat je naar achteren bracht naar de verste kijktorens (ca. 4 km). We wisten wel dat er om 1 uur een treintje ging en dachten dat er om het uur eentje ging, dus vijf voor 1 kwamen we aan op de parkeerplaats en het treintje stond al klaar met vele passagiers er in. Ik had geen zin om alles snel te pakken en nog een kaartje te kopen en halsoverkop dat treintje nog te pakken en rekende maar op de volgende van 2 uur, we hadden toch geen haast. Het treintje reed op tijd weg en ik zag nog net in de verrekijker de buren in het treintje zitten zwaaien en zwaaide nog even terug. Bij het loket aangekomen bleek ik een misrekening te hebben gemaakt. Dat ding ging niet om het uur, de volgende ging pas om 3 uur, dat was even balen. Toen hebben we maar besloten om het dan maar omgekeerd te gaan doen, naar achteren lopen langs de diverse hutten en dan met het treintje terug.

waterbuffel01kl

foto: waterbuffels.

Deze dag zou ik het Woudaapje zien. Udo en Hiele hadden er ieder afzonderlijk eerder die week al meerdere gezien; nou ik nog niet in Hongarije.

We liepen naar de eerste kijktoren toe. Onderweg vlogen er twee Wielewalen mee, beide mannetjes die tegen elkaar op aan het zingen waren, mooi te zien af en toe. Waterbuffels zaten hier lekker in een modderpoel.

buidelmees01kl2

foto: Buidelmezen, die vlogen af en aan!

Vanaf de torens zag je Dwergaalscholvers, veel Witwangsterns nog met jongen en Kwakken overvliegen; meerdere Grote Zilverreigers en 1 Zwarte Ruiter op een slikplaatje, hier streek tevens een Ralreiger neer die voorbij kwam vliegen. Toen we daar een stukje over de spoorbaan lopend (mag eigenlijk niet) heen gingen bleken er zelfs twee te zitten en hier nog een Watersnip. Langs het spoorbaantje kwam ik een prachtig nest van een Buidelmees tegen nog volop in productie; ze vlogen af en aan. Die hadden we anders niet gezien als we het pad gevolgd hadden. Later nog een klein plasje waar naast een paar Kwakken en Grote Zilverreigers ook een Kleine Zilverreiger prachtig aan een rietstengel zat (à la woudaapje). Toen ik zo ver was er een foto van te maken kwamen er net twee fietsers van de andere kant aan. Wég Kleine Zilverreiger dus.

Morris trouwens nog zo'n 1.5 km op de nek getild met de telescoop in de ene hand en verrekijker in de andere. Toen aangekomen bij het eindstation van het treintje dat net een lading passagiers had afgeleverd die nu allemaal op de toren stonden te luisteren naar een plaatselijke gids die van alles vertelde in het Hongaars. Maar even een kwartiertje gewacht tot het treintje weer vertrok en de toren leeg was. Van hieruit kon je een Lepelaarkolonie zien zitten, tevens o.a. Dwergaalscholvers, Kwakken, Grote Karekiet, Baardmannetjes, Witoogeenden en veel Witwangsterns.

We zagen op een gegeven moment de buren aan komen lopen van de verste hut, en toen ze bij ons waren vroeg ik hem nog eens ‘nou het Woudaapje nog gezien? "Ja net nog twee stuks" zei die, en ja hoor net als ik de andere kant op kijk ziet hij er weer een uit het riet opkomen en een klein stukje verder weer neerploffen. Weer gemist dus. Maar goed, een kleine troost: ik hoorde hem wel.

Op een gegeven moment drong het pas tot mij door dat ik al een paar keer Kraanvogels had gehoord en ja hoor zie ik in de kijker net zo'n 150 stuks aan komen vliegen. Daar had ik helemaal geen rekening mee gehouden. Bleken er in het achterste water een kleine 500 te zitten. Die kon je echter niet zien vanuit de toren, maar had Udo daar achterin wel mooi kunnen bekijken. Net op het moment dat ik trouwens die Kraanvogels aan het volgen was vloog me nog tot grote verassing een Klapekster door mijn beeld heen. Geweldige mazzel.

visvijver02kl

foto: één van de visvijvers.

Inmiddels was het laatste treintje van de dag gearriveerd. Van veraf leek het trouwens net of alleen de locomotief eraan kwam, toen schrokken we wel even en dachten we dat we ook nog terug moesten lopen. Het treintje zat wederom tjokvol met mensen die met de gids meegingen 100 meter verder naar de kijktoren om het verhaal aan te horen. Wij namen maar snel plaats in het treintje met nog een paar andere mensen die al stonden te wachten. Ik was in ieder geval niet van plan nog een poot te verzetten, ze lossen zelf dat probleem maar op als ze te veel kaartjes verkopen. Maar goed, iedereen kon uiteindelijk mee, het was net als een bus in het spitsuur de helft moest staan. Het was een mooie dag maar een ding is me niet gelukt, ik heb nog steeds "mijn" Woudaapje niet gezien, en dat is het niet geworden helaas in deze vakantie. (frustratiesoort).

Link naar GoogleMaps: Visvijvers bij Halasto

Copyright © 2018 Reisverslagen Henk de Lange. Alle rechten voorbehouden.